Als verhalenverteller vertel ik mijn verhalen vaak vanuit de “ik” vorm. Het gevolg daarvan is dat de toehoorders dan willen weten of het verhaal echt waar is. Tja, wat is er nu waar. Wat je ziet, hoort, bedenkt of fantaseert? Mijn verhalen zijn natuurlijk niet altijd waar. Waarheid is echter een item dat me nog altijd bezig houdt.

Rond mijn 6de jaar ontdekte ik dat mensen niet altijd waarheid spraken. De teleurstelling dat Sinterklaas niet bestond was groot en dat het kerstkindje dan ook wel een verhaal zou kunnen zijn betekende veel voor me. Natuurlijk zit in ieder verhaal een vorm van waarheid maar wanneer is iets nu waar? Het zoeken naar echte waarheid bleef me, door steeds opnieuw opgedane frustraties, als het ware achtervolgen en dat was ook de reden dat ik zo’n dertig jaar geleden met mijn onderzoeken begon.

Ik ging in de van Dale opzoek naar het woord waarheid en kon niet veel met de het antwoord: “Waarheid is wat waar is”. Tja, dat is een waarheid als een koe. Maar wanneer weet ik nu of iets echt waar is. Daarna ging ik Googelen en kwam heel wat wijs- en waarheden tegen zoals:


Deze laatste zin sprak me aan maar ik bleef me afvragen wanneer iets nu echt waar is.

Ik nam daarna de religies onder de loep. Eindeloze hoeveelheden religies vertelden me dat zij waarheid spraken. Dit deed me echter zo huiveren dat ik besloot ook dat hoofdstuk af te sluiten.

Het hoofdstuk: “Reizen” bood zich aan. Oude culturen, daar zou ik waarheid kunnen vinden. Ik reisde de halve wereld over. Mexico, India en noem maar op. Tijdens deze reizen vroeg ik eenieder, die mij mogelijkerwijs zou kunnen helpen, of ze iemand kenden die mij verder zou kunnen helpen met het vinden van waarheid.

In Noorwegen hoorde dat in Nepal een vrouw woont die altijd de waarheid spreekt. Na een lange barre tocht vond ik, hoog in de bergen, de grot waar de vrouw woonde. Toen ik voor de kleine opening van de duistere grot stond en niets hoorde of zag, riep ik:“Oehoe, is er iemand?” Het bleef echter stil. Na nog een tijdje gewacht te hebben raapte ik al mijn moed bijeen en ging door de kleine opening van de grot naar binnen. Toen mijn ogen aan de duisternis gewend waren, zag ik dat ik in een immens grote ruimte stond waar ik de vrouw in de verte zag zitten. Ik liep naar haar toe en pas toen ik vlak voor haar stond kon ik zien dat ze er afzichtelijk uit zag. De uitpuilende ogen, met een wittig vlies bedekt, haar pokdalig gezicht en scheef weggetrokken mond waren niet om aan te zien. Ik wist me geen raad met wat ik zag en wilde maar een ding. Wegwezen! Ik draaide me om maar op dat moment hoorde ik de melodieuze stem van de vrouw die me vroeg wat de bedoeling van mijn bezoek was. “Ik wil weten wat waarheid is” zei ik tegen haar. “En omdat ik gehoord heb dat u altijd waarheid spreekt hoop ik, dat u me misschien kunt helpen.” Ze nodigde me uit om naast haar te gaan zitten en na wat heen en weer gepraat stelde de vrouw voor dat ik een paar maanden zou blijven. Tegen een geringe vergoeding zou ze mij dan lessen in waarheid geven.

De eerst les die ik van haar kreeg ging over: “Geloof in jezelf”. Geloof dat je het kunt! Geloof dat je de diepste verlangens kunt vervullen. Geloof het en je zult er achter komen dat het je nog lukt ook.

Daarna: “Geloof in het AL”. Noem het God, universum, veld of wat voor jou het juiste woord is. Geloof dat het niet zichtbare aanwezig is. Je kunt geloven in verwanten entiteiten, elementen of wat dan ook. Eerst heb je te geloven. Daarna kun je het tot jouw waarheid maken en hulp vragen. Deze twee lessen bleef ze eindeloos herhalen tot ik snapte wat ze me wilde leren. Uiteindelijk leerde ik om wat ik geloofde tot mijn waarheid te maken.

Ik ontdekte dat, als het stil wordt in mij, ik de verbinding met het Al kan voelen. Ik kende de Zen meditatie waarin ik, met veel moeite, mijn hoofd leeg wist te maken en zo bij mijn innerlijke stilte kon komen, maar zij leerde me een andere wijze van mediteren waardoor het moeiteloos lukt. Ze zei tegen me: “ Ga met je aandacht naar je hart. Vul je hart met liefdevolle gedachtes en gevoelens. Dan raakt je hoofd vanzelf leeg”.

Bij haar heb ik diverse mogelijkheden onderzocht om bij mijn innerlijke stilte te komen. Zoals wandelen in de natuur, zitten, kijken en waarnemen. Vanmorgen mocht ik dat weer ervaren, toen ik in mijn stoel voor de kachel naar buiten keek en een koolmees volgde die met omtrekkende bewegingen de veiligheid van het nestkastje onderzocht. Daarin kan ik als het ware verdwijnen en stil worden.

Vul je gedachten met dankbaarheid, leerde ze me. Accepteer het negatieve nooit. Zodra er een negatieve gedachte komt verander hem dan in dankbaarheid, tevredenheid of vreugde.

Nog uren kan ik vertellen over de ervaringen tijdens deze maanden waarin ik heb mogen zien dat waarheid vele gezichten heeft. Gezichten van haat en liefde met alle tussenstations die een mens maar bedenken kan!

Na drie maanden was het genoeg. Ik had mijn waarheid gevonden. Ik bedankte de vrouw voor haar wijze lessen en herinnerde me mijn afgrijzen over haar uiterlijk nog goed. Nu kon ik de vrouw liefdevol aankijken want naast waarheid had ik ook liefde gevonden .

Loeklouise Januari 2011